Od pocz\u0105tku narastania epidemii obserwuj\u0119, u siebie i u innych, ca\u0142\u0105 gam\u0119 uczu\u0107, emocji i postaw. Zauwa\u017cam jak nie tylko r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 mi\u0119dzy jedn\u0105 osob\u0105 a drug\u0105, ale tak\u017ce ewoluuj\u0105 u ka\u017cdego cz\u0142owieka w rozmaitych kierunkach.
\nMam wra\u017cenie, \u017ce obcowanie z sytuacj\u0105 w kt\u00f3rej zagro\u017cone jest spe\u0142nienie przer\u00f3\u017cnych, ale uniwersalnych ludzkich potrzeb (a wi\u0119c takich kt\u00f3re s\u0105 wsp\u00f3lne dla ka\u017cdego cz\u0142owieka) jest jak \u017ca\u0142oba po stracie: sk\u0142ada si\u0119 z uczu\u0107 i etap\u00f3w, kt\u00f3re – aby dope\u0142ni\u0142 si\u0119 proces – musz\u0105 si\u0119 zadzia\u0107, ale w \u201enieobowi\u0105zkowej\u201d kolejno\u015bci.
\nChwile entuzjazmu i jasno\u015bci mieszaj\u0105 si\u0119 ze zw\u0105tpieniem, aktywno\u015b\u0107 z odr\u0119twieniem, nadzieja z l\u0119kiem, rado\u015b\u0107 z t\u0119sknot\u0105, odwaga z niepokojem.
\nMam wra\u017cenie, \u017ce wiele zale\u017cy od sytuacji w jakiej zasta\u0142a nas pandemia. Od stanu \u015bwiadomo\u015bci i zaspokojenia w\u0142asnych potrzeb, od miejsca wzgl\u0119dem bliskich, od przebytych do\u015bwiadcze\u0144, plan\u00f3w na przysz\u0142o\u015b\u0107 i stopnia przywi\u0105zania do nich. Od tego jak istotne i silne jest w nas poczucie bezpiecze\u0144stwa.<\/p>\n
Dla niekt\u00f3rych pozostanie w domu by\u0142o emocjonalnym wyzwaniem z blisko\u015bci\u0105, ograniczeniem wolno\u015bci, pierwszym kontaktem z samym sob\u0105 lub utrat\u0105 stabilno\u015bci finansowej. Dla innych wymarzon\u0105 przerw\u0105 na kt\u00f3r\u0105 wcze\u015bniej si\u0119 nie zdecydowali – jest czasem na przemy\u015blenie, przyjrzenie si\u0119 sobie, wyj\u015bcie poza stref\u0119 komfortu z now\u0105 aktywno\u015bci\u0105. Lub zacie\u015bnieniem relacji z bliskimi. Dla innych jeszcze – pog\u0142\u0119bieniem samotno\u015bci, przerwaniem wymarzonego przedsi\u0119wzi\u0119cia, podci\u0119ciem skrzyde\u0142 lub przypomnieniem trudnych spraw z przesz\u0142o\u015bci.
\nObserwuj\u0119, jak bardzo wszystkie te uczucia przejawiaj\u0105 si\u0119 w ludzkich postawach, migocz\u0105c w wirtualnej rzeczywisto\u015bci jak szkie\u0142ka mozaiki.<\/p>\n
I to jest OK. To pokazuje \u017ce wszyscy jeste\u015bmy lud\u017ami. Pokazuje, \u017ce wszystkie uczucia s\u0105 OK, nie s\u0105 dobre ani z\u0142e, one po prostu s\u0105. I dobrze jest wiedzie\u0107 \u017ce w nas \u017cyj\u0105, nie ukrywa\u0107 ich przed sob\u0105, nie karci\u0107. Nie przywi\u0105zywa\u0107 si\u0119 do nich ale te\u017c nie wypiera\u0107 tych nie chcianych, bo jak m\u00f3wi francuskie przys\u0142owie – gdy t\u0142amsisz natur\u0119, powraca galopem.
\nZ palet\u0105 emocji podczas pandemii jest jak z etapami \u017ca\u0142oby – one potrzebuj\u0105 wybrzmie\u0107, by przemin\u0105\u0107. Uczucia nie s\u0105 definitywne, ale informuj\u0105 o Twojej dzisiejszej potrzebie. Nie s\u0105 oznak\u0105 \u017ce tak ju\u017c b\u0119dzie, a informacj\u0105 o bogactwie ludzkich potrzeb i t\u0119sknot w Tobie. Przemijaj\u0105.
\nBo wszystko przemija, gdy nie wzbraniamy si\u0119. Akceptuj\u0105c uczucia i emocje tworzymy przestrze\u0144 na nowe aran\u017cacje, nowe dzia\u0142ania, nowe \u015bwiadome wybory.<\/p>\n
Cokolwiek czujesz, to jest OK.
\nA trudny czas przemija.<\/p>\n
W nast\u0119pnym artykule opisz\u0119, czym dla mnie jest czas kwarantanny<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Od pocz\u0105tku narastania epidemii obserwuj\u0119, u siebie i u innych, ca\u0142\u0105 gam\u0119 uczu\u0107, emocji i postaw. Zauwa\u017cam jak nie tylko r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 mi\u0119dzy jedn\u0105 osob\u0105 a drug\u0105, ale tak\u017ce ewoluuj\u0105 u ka\u017cdego cz\u0142owieka w rozmaitych kierunkach. Mam wra\u017cenie, \u017ce obcowanie z sytuacj\u0105 w kt\u00f3rej zagro\u017cone jest spe\u0142nienie przer\u00f3\u017cnych, ale uniwersalnych ludzkich potrzeb (a wi\u0119c takich […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":4015,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-5102","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-bez-kategorii"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5102","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5102"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5102\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5130,"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5102\/revisions\/5130"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4015"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5102"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5102"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/communicating.life\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5102"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}